T'ai Chi Ch'uan ismi batıda yin-yang şekli olarak bilinen T'ai Chi sembolünden (taijitu, t'ai chi t'u, pinyin : tàijítú ) türediği için, T'ai Chi Ch'uan tekniklerinin fiziksel ve enerjik denge prensipleri olduğu söylenir: “Nihai yumuşaklıktan nihai sertlik gelir”
Esas çalışma 2 temel özellik içerir: Birincisi solo form veya quan veya ch'uan: omurganın düz tutulmasını, gevşeyerek nefes alıp vermeyi ve hareketin doğal dizisini vurgulayan ağır ilerleyen hareketler. İkincisi itişen ellerin farklı stilleri veya t'ui shou: “yapışkanlık” ve leverage , zamanlama, koordinasyon ve rakiple etkileşime girince pozisyon almayı öğrenmek için antrenman partneriyle birlikte formlarda bulunan çeşitli hareketler yoluyla reflekslerde duyarlılık sağlamaya çalışmak. İtişen eller, yalnızca T'ai Chi gibi yumuşak bir stilde formlardaki hareket prensiplerini göstererek savunma yeteneklerini çalıştırmak için değil; solo formların, öğrenciler hareket prensiplerini öğrenirken üzerlerindeki iş yükünü arttırmak yoluyla pratiğini sağlayarak koşullanmanın geliştirilmesi için de gerekli görülmektedir.
Solo form, öğrencilerin ağırlık merkezleri üzerindeki bütün ve doğal hareket alanı yoluyla gerçekleştirilir. Solo rutinin doğru ve tekrarlanan pratiğinin duruşu eğittiği, öğrencilerin vücutları boyunca sirkülasyonu teşvik ettiği, eklemlerindeki esnekliği koruduğu ve dahası, öğrencilere formların içerdiği savaş uygulaması serilerini tanıttığı söylenmektedir. T'ai Chi'nin temel geleneksel stillerinin yüzeysel olarak farklılaşan ancak esas kaynaklarını işaret eden açıkça görülen pek çok benzerliğe sahip formları bulunmaktadır. Solo formlar, çıplak el ve silah, itişen ellerde bireysel olarak pratik edilen hareket katalogları ve öğrencileri savunma çalışmasına hazırlayan savaş uygulaması senaryolardır. Geleneksel okulların çoğunda solo formların farklı varyasyonları pratik edilebilir. Örneğin, hızlı/yavaş, küçük dair/büyük daire, kare/dairesel alçak oturma/yüksek oturma (form boyunca ağırlık taşıyan dizlerin ne kadar büküleceğinin derecesi).
Bir kavgada kişi , şiddetli güce karşı koymak için sertlik kullanırsa, her iki tarafın da en azından bir derece yaralanacağı kesin demektir. Böyle bir yara, T'ai Chi teorisine göre, kaba kuvveti kaba kuvvetle karşılamanın doğal sonucu olacaktır. İki benzer gücün, yangın yangla, çatışması, T'ai Chi terminolojisinde “çift yüklü/ağırlıklı” olarak bilinir. Bunun yerine öğrencilere, gelen güce karşı dövüşmemeleri ya da direnmemeleri, aksine onu yumuşaklıkla karşılayıp “yapışarak”, gelen saldırı gücü kendi kendini tüketene ya da güvenle başka yere yönlendirilene kadar fiziksel teması korumaları ve hareketi takip etmeleri öğretilir.Saldırı gücünün kendi kendini tüketmesi ya da başka yere yönlendirilmesi, yangın yinle buluşmasının sonucudur. Doğru yapıldığında, dövüşte (ve hayatın diğer alanlarında) yin/yang ya da yang/yin dengesine ulaşmak “tek yüklü/ağırlıklı” olmak demektir ve T'ai Chi Ch'uan çalışmasının birincil hedefidir. Lao Tzu, To Te Ching'de “yumuşak ve esnek olan, sert ve güçlü olanı mağlup edecektir” diye yazarken yukarıda sözü edilen durum için model sağlamış oluyordu. Saldırının yumuşak “nötralizasyon”u (etkisiz hale getirilmesi), usta bir pratisyen tarafından gerçek kavgada çok çabuk uygulanabilir. Bir T'ai Chi öğrencisi, uzun yıllar süren disiplinli çalışma sonucunda iyi koşullanmış olmalı, bunun yanısıra bu yeteneği geliştrimek için sabit, duyarlı ve hem fiziksel hem de zihinsel olarak elastik olmalıdır.
Diğer çalışma egzersizleri aşağıdakileri içerir;
• Silah antrenmanı ve jian/chien/gim olarak bilinen düz bir kılıcın, eğri, ağır bir kargı/pala/taonun (gerçekte büyük bir bıçak olarak görülen dao), folding fan , sopanın, 7 ayak (2 m.) uzunluğunda ve 13 ayak (4 m.) uzunluğunda iki mızrağın (ikisine de qiang denir ), kullanıldığı eskrim uygulamaları. Kullanımda olan ama daha az bilinen silahlar: Da Dao veya Ta Tao veya Bagua kargısı, mızraklı balta (ji), baston, rope-dart , ve çelik kamçı.
•2 kişilik turnuva dövüşü (san shou)
• Nefes egzersizleri: nei gong ya da nei kung (nèigong) veya daha bilinen adıyla qi/ch'i (qì) ya da nefes enerjisini fiziksel hareketle koordineli şekilde geliştirmeye yarayan qigong veya ch'i kung (qìgong). Bunlar, önceleri sadece öğrencilere ayrı, tamamlayıcı bir antrenman sistemi olarak öğretilirdi. Son 50 yılda daha yaygın olarak bilinmeye başladılar.
T'ai Chi'nin savaş tarafı, rakibin hareketlerine olan duyarlılığa ve uyguın cevapğlar verilmesini sağlayan ağırlık merkezine dayanır. Rakiple temasın hemen arkasından onun arğırlık merkezini başarıyla etkilemek ya da yakalamak, savaş T'ai Chi'si öğrencisine ana hedef olarak çalıştırılır. Bu noktadan sonra diğer tüm teknikler zahmetsiz sayılabilecek şekilde öğrenilebilirler. Gereken duyarlılığa ulaşmak için istenen uyanık/atik dinginlik binlerce saatlik yin (yavaş, tekrarlı, düşünerek, düşük etkili) ve arkasından yang (“gerçekçi”, aktif, hızlı, yüksek etkili) savaş antrenmanı yani formlar, itişen eller ve sparring ile elde edilir. T'ai Chi Ch'uan 3 temel mesafede; yakın, orta ve uzun ve sonra bunların arasındaki her yerde çalışılır. İtişler ve açık el vuruşları, yumruklardan daha yaygındır. Tekmeler genellikle bacaklara ve alt gövdeye atılır, çoğu stilde kesinlikle kalçadan yukarı çıkmaz. Parmaklar, yumruklar, avuç içleri, ellerin kenarları, bilekler, önkollar, dirsekler, omuzlar, sırt, kalça, dizler ve ayaklar, gözlere, boğaza, kalbe, kasıklara ve diğer acupressure noktalarına vuruş yapmak için yaygın olarak kullanılır. Bu vuruşlar ileri seviye öğrenciler tarafından çalışılmaktadır. Bağlantı noktalarını tuzağa düşürmek, kilitlemek ve kırmak (chin na) için geniş bir repertuvar mevcuttur. Bu hareketler özellikle, rakibin dirseklerini, el ve ayak bileklerini, parmaklarını, belini ya da boynunu kilitlemek veya kırmak için yapılır. Çoğu T'ai Chi öğretmeni, öğrencilerinin ilk olarak savunma veya etkisiz bırakma becerilerini derinlemesine öğrenmesini ister. Bu yüzden öğrenci, ofansif becerileri geniş çapta çalışmadan önce bu becerilerde yeterliliğini göstermek zorunda kalacaktır. Bunun yanında geleneksel okullarda şefkatli olmak üzerinde de durulmaktadır.
T'ai Chi ailelerinin bazılarında korunmakta olan ve Shaolin tapınağından alındığı iddia edilen bir şiirde anlatıldığına göre kişiden rakiplerine merhamet göstermesi beklenir:
Esas çalışma 2 temel özellik içerir: Birincisi solo form veya quan veya ch'uan: omurganın düz tutulmasını, gevşeyerek nefes alıp vermeyi ve hareketin doğal dizisini vurgulayan ağır ilerleyen hareketler. İkincisi itişen ellerin farklı stilleri veya t'ui shou: “yapışkanlık” ve leverage , zamanlama, koordinasyon ve rakiple etkileşime girince pozisyon almayı öğrenmek için antrenman partneriyle birlikte formlarda bulunan çeşitli hareketler yoluyla reflekslerde duyarlılık sağlamaya çalışmak. İtişen eller, yalnızca T'ai Chi gibi yumuşak bir stilde formlardaki hareket prensiplerini göstererek savunma yeteneklerini çalıştırmak için değil; solo formların, öğrenciler hareket prensiplerini öğrenirken üzerlerindeki iş yükünü arttırmak yoluyla pratiğini sağlayarak koşullanmanın geliştirilmesi için de gerekli görülmektedir. 
T'ai Chi'nin savaş tarafı, rakibin hareketlerine olan duyarlılığa ve uyguın cevapğlar verilmesini sağlayan ağırlık merkezine dayanır. Rakiple temasın hemen arkasından onun arğırlık merkezini başarıyla etkilemek ya da yakalamak, savaş T'ai Chi'si öğrencisine ana hedef olarak çalıştırılır. Bu noktadan sonra diğer tüm teknikler zahmetsiz sayılabilecek şekilde öğrenilebilirler. Gereken duyarlılığa ulaşmak için istenen uyanık/atik dinginlik binlerce saatlik yin (yavaş, tekrarlı, düşünerek, düşük etkili) ve arkasından yang (“gerçekçi”, aktif, hızlı, yüksek etkili) savaş antrenmanı yani formlar, itişen eller ve sparring ile elde edilir. T'ai Chi Ch'uan 3 temel mesafede; yakın, orta ve uzun ve sonra bunların arasındaki her yerde çalışılır. İtişler ve açık el vuruşları, yumruklardan daha yaygındır. Tekmeler genellikle bacaklara ve alt gövdeye atılır, çoğu stilde kesinlikle kalçadan yukarı çıkmaz. Parmaklar, yumruklar, avuç içleri, ellerin kenarları, bilekler, önkollar, dirsekler, omuzlar, sırt, kalça, dizler ve ayaklar, gözlere, boğaza, kalbe, kasıklara ve diğer acupressure noktalarına vuruş yapmak için yaygın olarak kullanılır. Bu vuruşlar ileri seviye öğrenciler tarafından çalışılmaktadır. Bağlantı noktalarını tuzağa düşürmek, kilitlemek ve kırmak (chin na) için geniş bir repertuvar mevcuttur. Bu hareketler özellikle, rakibin dirseklerini, el ve ayak bileklerini, parmaklarını, belini ya da boynunu kilitlemek veya kırmak için yapılır. Çoğu T'ai Chi öğretmeni, öğrencilerinin ilk olarak savunma veya etkisiz bırakma becerilerini derinlemesine öğrenmesini ister. Bu yüzden öğrenci, ofansif becerileri geniş çapta çalışmadan önce bu becerilerde yeterliliğini göstermek zorunda kalacaktır. Bunun yanında geleneksel okullarda şefkatli olmak üzerinde de durulmaktadır. 
